Niet alleen de wandel-, fiets- en skeelerbonden zijn voor hun sportieve leden blij met het bestaan van Vrienden op de Fiets. De recreatiesector in de breedte heeft er belang bij dat er zoveel mogelijk mensen zo veel mogelijk sportief op pad zijn en meerdaagse tochten ondernemen. Waarbij dan bij droog en warm weer vooral de buitenactiviteiten de aandacht genieten en bij regen of koude de aantrekkelijke binnenactiviteiten en de horeca hun deel van de meerdaags reizende recreant zullen krijgen.

En de beste bond of vereniging geeft de beste gids uit met daarin alle details van alles wat er maar langs de fiets- en wandelroutes te eten, te drinken, te genieten en te bekijken is. Van een vrolijk ogende eeuwenoude pottenbakkerij met aanhangend winkeltje tot een echt Veluws gerecht van kapucijners met karnemelkse speksaus onder de berookte hanenbalken van een gerestaureerde graanmolen.

Alleen …. in deze turbulente recessietijd kapseizen er nogal eens artistiekerige winkeltjes en worden er eetcafeetjes met leuke terrasjes gesloten omdat die twee natte zomermaanden achter elkaar net teveel waren voor een gezonde financiële bedrijfsvoering.

Dus moet er beslist periodiek onderhoud op de gidsjes worden gepleegd en dit voerde een vlotte jonge vrouw namens een landelijke wielrijdersbond op een avond naar onze deur. Een goed ogende fiets, strak bepakt, al behoorlijk gebruinde sterke armen en benen en een zonneklep achterstevoren boven de paardenstaart. Een schattig klein rugzakje waar boven de rits uit de pluizige kop twee kraaloogjes van een teddybeertje ons nieuwsgierig aankeken. Ze was eindredactrice van Nederlands meest gelezen recreatiegids en voor de komende nieuwe uitgave wilde ze zich van de nieuwste details overtuigen. Ze was op deze eerste dag van haar tocht ’s morgens vroeg uit Woudenberg vertrokken, had echt alle gidsvermeldingen bij de route geïnspecteerd en wilde direct ‘s-avonds uit haar laptop haar teksten en foto’s naar haar redactie sturen. Hadden wij een beetje snelle internetverbinding? Ja hoor maar knap je eerst even wat op en ga in het dorp een hapje eten. Zo gezegd zo gedaan. Bij het ontbijt de volgende ochtend vertelde ze honderduit over haar werk, over de tocht gisteren en over het eethuisje gisterenavond. Waarom toch dat teddybeertje met haar meereisde? Dat was nog maar sinds gisterenmiddag, hoor. Bij alle leuke zaakjes waar ze langs gekomen was, was ze echt naar binnen gegaan om de sfeer even vast te leggen en dit beertje had ze zo leuk gevonden voor een van haar kinderen of voor de kleinste van haar zus, dat ze dat echt had móeten kopen. Zo was ze gewoon, zei ze. Leuke dingen kón ze niet laten liggen. Ik heb voorzichtig gemompeld dat ze wel met haar werk bezig was en niet op vakantie maar dat kostte me een vermanende blik van Roos. Na het ontbijt hebben we haar uitgezwaaid en ze vroeg of ze aan het eind van de week maar dan uit tegenovergestelde richting komend, weer bij ons kon overnachten. Prima natuurlijk. Maar wat ik al vermoedde, zagen we voor onze ogen bewaarheid: inmiddels extra stuurtassen gekocht, een veel grotere rugzak en uit alle ritsen staken barbies, handvatten van springtouwen, een enorm waterpistool onder de laatste vrije snelbinder en de hele fiets vol met souvenirstickers. Zelfs een werphengeltje keurig aan de stang getapet. Een complete rijdende braderie. Maar, eerlijk is eerlijk, de nieuwe editie loog er niet om. Wat is Nederland toch mooi om op deze wijze te doorkruisen!